Μελισσοκομικός Σύλλογος Νομού Πέλλας - Ο Μέγας Αλέξανδρος-ΠΕΝΤΑΠΛΑΤΑΝΟΣ ΤΘ 377,58100,ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ ΠΕΛΛΑΣ-Τηλ:6937 47 53 57,6977 027612E-mail: beeclubpellas@yahoo.gr - BEE CLUB PELLAS-THE GREAT ALEXANDER-YΙANNITSA PELLAS, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-MACEDONIA- HELLAS-GREECE,- Ωράριο λειτουργίας (ΔΕΥΤΕΡΑ+ΤΕΤΑΡΤΗ 18.00μμ-20.00μμ)


Δε φτάνει ο ήλιος μονάχα, η γη σοδειά να δώσει, χρειάζονται κι άλλα πολλά, και προπαντός η γνώση… (Κωστής Παλαμάς)

Έλληνες, ο πραγματικός Έλληνας ηγέτης θα βρεθεί. Το πιο σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να βρεθεί ο πραγματικός Έλληνας ΠΟΛΙΤΗΣ!"

"Προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδος στους εχθρούς, αλλά είναι και εκείνος που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, εν γνώση του δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες για να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων πάνω στους οποίους άρχει..." - Θουκυδίδης (460-398 π.Χ.)

Λένε ότι οι πραγματικοί φίλοι μπορεί να περάσουν μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς να μιλήσουν ή να ειδωθούν, χωρίς ποτέ να τεθεί σε αμφιβολία η φιλία τους. Όταν βλέπονται, ενημερώνονται σαν να είχαν μιλήσει την προηγούμενη ημέρα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος που πέρασε ή πόσο μακρυά ήταν!

“Γίνε εσύ η αλλαγή, αν θες να αλλάξεις τον κόσμο” Μ.Γκάντι

etm-mthoney-720p από cosmosdocumentaries



Μακεδονία ~ Ένας πολιτισμός αποκαλύπτεται ~ bbc... από KRASODAD





Καιρός ...απο το toukairou.com

ΤΟ BLOG ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΕ MOZILLA FIREFOX- YOU CAN SEE BETTER THIS BLOG WITH MOZILLA FIREFOX


Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

ΤΙ ΕΙΠΕ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ KEVIN RUD!!!!!!

Άντε γιατί στην Ελλάδα μου φαίνεται ότι τα 'χουμε χάσει τελείως!


«Οι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Έτσι είναι, και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Bali, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία.
Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά,τα Λιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας!

Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό.
Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο.Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας.
Αν ο Θεός μας σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου για να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας. Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς.

Όμως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε για τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μια άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας:
Το δικαίωμα να φύγετε!
Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε!
Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι.
Εσείς διαλέξατε να έρθετε.
Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!»

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Θησαυροί των Μακεδόνων βασιλιάδων στο Μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης

Από τις 7 Απριλίου

Ο κόσμος των Μακεδόνων βασιλιάδων και βασιλισσών «θα ζωντανέψει» σε ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο, στο μουσείο Ashmolean της Οξφόρδης.

Τίτλος της έκθεσης που ξεκινά από τις 7 Απριλίου, είναι: «Από τον Ηρακλή στον Μέγα Αλέξανδρο: Θησαυροί από τη βασιλική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, ενός ελληνικού βασιλείου την εποχή της Δημοκρατίας».

Η έκθεση που φιλοξενείται στο Πανεπιστημιακό Μουσείο της Οξφόρδης, Ashmolean, φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα έναυσμα επιστημονικού διαλόγου, στην καρδιά του κατεξοχήν διεθνούς κέντρου κλασικών σπουδών.

Από την «φωλιά» της βασιλικής δυναστείας, τις Αιγές προέρχονται τα 551 αντικείμενα, που θα βγουν για πρώτη φορά από το θησαυροφυλάκιο και τις αποθήκες του Μουσείου των Αιγών, για τις ανάγκες της έκθεσης στο Μουσείο.

Τα περισσότερα αντικείμενα αποτελούν ανασκαφικά ευρήματα της τελευταίας 20ετίας, που δεν έχουν παρουσιαστεί ποτέ. Μόνο 24 από αυτά προέρχονται από την έκθεση των θησαυρών των βασιλικών τάφων.

Η ιδιαιτερότητα της έκθεσης είναι ότι η επιλογή έγινε περισσότερο με κριτήρια ιστορικά, παρά αρχαιολογικά προκειμένου να φανεί η η ταυτότητα και η πολιτιστική εξέλιξη των Μακεδόνων, από τον μυθικό πρόγονο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ηρακλή έως τον τελευταίο της γενιάς του, Αλέξανδρο Δ΄, γιο του Αλέξανδρου και της Ρωξάνης, δήλωσε την Πέμπτη η αρχαιολόγος Αγγελική Κοτταρίδη, διευθύντρια της ΙΖ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

Την έκθεση συνδιοργανώνει το ΥΠΠΟΤ, η ΙΖ ΕΠΚΑ και το Μουσείο Ashmolean.

Τα εκθέματα και τα εποπτικά μέσα που επιστρατεύτηκαν για την έκθεση (για παράδειγμα βίντεο) θα αναδεικνύουν τις θεματικές ενότητες της έκθεσης για τον βασιλιά, τον ρόλο του ως αρχιερέα, τις βασιλικές ταφές, τον ρόλο της γυναίκας στην μακεδονική Αυλή, τις βασίλισσες τις Πρωθιέρειες,το συμπόσιο, ως κεντρική εκδήλωση στη ζωή των Μακεδόνων και το ανάκτορο των Αιγών.

«Είναι ο καλύτερος τρόπος για να δηλώσουμε ότι η Ελλάδα είναι εδώ και συμμετέχει στον παγκόσμιο διάλογο που έχει ανάγκη τις αξίες του ελληνικού Πολιτισμού» είπε, χαιρετίζοντας την έκθεση, ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΞΟΡΥΞΗ ΠΟΖΟΛΑΝΗ ΣΤΟΝ ΑΨΑΛΟ ΑΡΙΔΑΙΑΣ



































Στο χωριό Άψαλος Αριδαίας διαπράττονται δυο οικολογικά εγκλήματα στα πλαίσια της ανάπτυξης(χωρίς όρους):

· Εγκατάσταση φωτοβολταικού συστήματος στην κορυφή λόφου, δασικής δημόσιας έκτασης!!!!.

· Εξόρυξη επιφανειακή υλικού Ποζολάνη, σε ανεξέλεγκτη έκταση και όλα αυτά χωρίς να πάρουν χαμπάρι οι κάτοικοι του χωριού Άψαλου( με συνεργό τον πάρεδρο του χωριού φυσικά!!), και πώληση του στην τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ για εμπλουτισμό του τσιμέντου( βλέπε παρακάτω). Η καταστροφή που συντελείται θα είναι βιβλική και θα γίνει σεληνιακό τοπίο η περιοχή. Απομακρύνονται οι κτηνοτροφικές μονάδες της περιοχής , με το έτσι θέλω.

Καταστρέφεται η αυτοφυής βλάστηση της περιοχής(μελισσοκομική και μη), χωρίς προοπτικές ανάπλασης του χώρου.

Ο Μελισσοκομικός Σύλλογος Πέλλας, ο Κυνηγετικός Σύλλογος Πολιτών –Κυνηγών και ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Πέλλας θα προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής , Περιφέρεια, Δασαρχείο και κοινοποίηση στα ΜΜΕ για να σταματήσει αυτό το έγκλημα.

Η ποζολάνη είναι ένα ανόργανο υλικό με ιδιότητες παραπλήσιες με αυτές του τσιμέντου (υδραυλικές ιδιότητες).

Προέλευση

Μπορεί να προέρχεται είτε από τη φύση (φυσικές ποζολάνες) είτε από τεχνητές πηγές (σκωρία υψικαμίνων, ιπτάμενη τέφρα -στάχτη σταθμών παραγωγής ενέργειας που χρησιμοποιούν κάρβουνο ή λιγνίτη- ή silica fume - στάχτη που παράγεται κατά τη θέρμανση πυριτικού-).

Η φυσική ποζολάνη είναι βιομηχανικό ορυκτό ηφαιστειακής προέλευσης (ηφαιστειακοί τόφφοι) και περιέχει υψηλό ποσοστό ενεργού διοξειδίου του πυριτίου αλλά και οξείδιο του αργιλίου -αλουμίνα. Μεγάλη ποικιλία ορυκτών έχει ποζολανικές ιδιότητες και μπορούν να χαρακτηριστούν φυσικές ποζολάνες.

Ιδιότητες

Αλεσμένη ποζολάνη, αναμιγμένη με άσβεστο και νερό, δημιουργεί ένα είδος τσιμέντου. Αυτό συμβαίνει γιατί με την παρουσία της ασβέστου και του νερού, το πυριτικό και η αλούμινα αντιδρούν σχηματίζοντας υδραυλικές ενώσεις, όπως ακριβώς και στο τσιμέντο.

Ιστορία

Η ανακάλυψη των ιδιοτήτων της ποζολάνης έγινε από τους Ρωμαίους. Το όνομά της προέρχεται από το χωριό Pozzuoli (που ονομαζόνταν τότε Puteoli) της Ιταλίας στην περιοχή του Βεζούβιου απ' όπου εξορύχθηκαν σημαντικές ποσότητες από τους Ρωμαίους. Η ποζολάνη ήταν συστατικό του Ρωμαϊκού σκυροδέματος - λατ. opus caementicium το οποίο αποτέλεσε σημαντική καινοτομία των Ρωμαίων στις κατασκευές.

Χρήσεις

Σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτατα στην τσιμεντοβιομηχανία (ποζολανικά τσιμέντα) σαν πρόσθετο।


Ποζολάνη - Θηραϊκή Γη

Η ποζολάνη είναι ένα ανόργανο υλικό με ιδιότητες παραπλήσιες με αυτές του τσιμέντου (υδραυλικές ιδιότητες).

Προέλευση: Μπορεί να προέρχεται είτε από τη φύση (φυσικές ποζολάνες) είτε από τεχνητές πηγές (σκωρία υψικαμίνων, ιπτάμενη τέφρα, silica fume). Η φυσική ποζολάνη είναι βιομηχανικό ορυκτό ηφαιστειακής προέλευσης (ηφαιστειακοί τόφφοι) και περιέχει υψηλό ποσοστό ενεργού διοξειδίου του πυριτίου αλλά και οξείδιο του αργιλίου - αλούμινα.

Μεγάλη ποικιλία ορυκτών έχουν ποζολανικές ιδιότητες και μπορούν να χαρακτηριστούν φυσικές ποζολάνες.
Έτσι λοιπόν, ποζολανικά υλικά είναι η θηραϊκή γη, το κεραμάλευρο και η ελαφρόπετρα.
Βεβαίως το κάθε ένα από αυτά έχει διαφορετικές ποζολανικές ιδιότητες και εν τέλει αποδίδει διαφορετικές αντοχές.

Ιδιότητες: Αλεσμένη ποζολάνη, αναμιγμένη με άσβεστο και νερό, δημιουργεί ένα είδος τσιμέντου. Αυτό συμβαίνει γιατί με την παρουσία της ασβέστου και του νερού, το πυριτικό και η αλούμινα αντιδρούν σχηματίζοντας υδραυλικές ενώσεις, όπως ακριβώς και στο τσιμέντο. Αυτό βεβαίως για να γίνει, πρέπει η ποζολάνη να είναι αλεσμένη με κόκκο στα 75 μm και όχι απλώς κοσκινισμένη σε όψη πούδρας.

Ιστορία: Η ανακάλυψη των ιδιοτήτων της ποζολάνης έγινε από τους Ρωμαίους. Το όνομά της προέρχεται από το χωριό Pozzuoli (που ονομαζόνταν τότε Puteoli) της Ιταλίας στην περιοχή του Βεζούβιου από όπου εξορύχθηκαν σημαντικές ποσότητες από τους Ρωμαίους. Η ποζολάνη ήταν συστατικό του Ρωμαϊκού σκυροδέματος - λατ. opus caementicium το οποίο αποτέλεσε σημαντική καινοτομία των Ρωμαίων στις κατασκευές.

Θηραϊκή γη:
Είναι ένα προϊόν εκρήξεων που γίνονται στα ηφαίστεια. Χύνεται από τα ηφαίστεια με τη μορφή της τέφρας και των μύδρων και περιέχει αρκετό πυριτικό οξύ. Η περιεκτικότητά της σε άσβεστο είναι μικρή. Η θηραϊκή γη ανήκει στην κατηγορία των ηφαιστείων γαιών που έχουν υδραυλικές ιδιότητες.
Στην Ελλάδα βρίσκεται στο νησί Θήρα, στα νησάκια Θηρασία κι Ασπρονήσι (κοντά στη Θήρα) στη Νίσυρο, και στη Μήλο όπου και γίνεται η εξόρυξή της. Από ελληνική θηραϊκή γη έχουν γίνει στη χώρα μας διάφορα έργα, όπως οι κυματαγωγοί του λιμανιού της Σύρου, οι προκυμαίες των λιμανιών του Πειραιά, της Πάτρας, του Ναυπλίου κλπ.
Σύμφωνα με δημοσίευση του Ευστάθιο Ευσταθιάδη (τεχνικός Επιμελητής Ε.Μ.Π και Επίτιμος Γενικός Διευθυντής Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε) στο επιστημονικό περιοδικό ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ (ΜΑΪΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2004) από τη θηραϊκή Γη κατασκευαζόταν το αρχαιοελληνικό δυαδικό τσιμέντο. Τα συστατικά του ήταν: θηραϊκή γη, ασβέστης, άμμος ποταμού και νερό.

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Καραγάτσι ή Φτελιά-Ulmus campestris,Ulmus minor


φωτο από Ραχώνα Πέλλας(20.02.2011)


Ένα πολύ αξιόλογο μελισσοκομικό φυτό του Φεβρουαρίου που μαζί με την αμυγδαλιά και την ιτιά δίνει μια πολύ αξιόλογη ώθηση στον πληθυσμό της κυψέλης την δύσκολη εποχή του χειμώνα, με άφθονη γύρη και αρκετό μέλι.

Η Φτελιά ή Πτελέα ή Καραγάτσι ή Φτιλιάς, Πτελέα η πεδινή:
Ulmus campestris,Ulmus minor .από τη δημώδη τουρκική που σημαίνει μαύρο (σκουρόχρωμο) δένδρο, (επιστ. Ulmus) είναι αυτοφυές φυλλοβόλο δένδρο που ανήκει στην τάξη των αγγειόσπερμων δικοτυλήδονων της οικογένειας Πτελοειδών (Ulmaceae). Η φτελιά χαρακτηρίζεται από φύλλωμα πυκνό βαθυπράσινο με παρυφή διπλή οδοντωτή και έντονα ασύμμετρη. O καρπός της είναι χαρακτηριστικός: ένας επίπεδος μεμβρανώδης ημιδιάφανoς δίσκος, μεγέθους μικρού κέρματος, που ονομάζεται «σάμαρα», περικλείoντας στη μέση του το μονό σπόρο. Tα μικρά άνθη δεν παράγουν νέκταρ: επικoνιάζoνται από τον άνεμo.

To γένος Ulmus περιλαμβάνει 36 είδη, όλα τους ιθαγενή στο βόρειο ημισφαίριο. Τα περισσότερα είδη βρίσκονται στην Κίνα και τη Βόρεια Αμερική.

H Ευρώπη έχει τρία είδη: 1. Πτελέα η πεδινή ή καμποφτελιά - πρώην Ulmus campestris, τώρα Ulmus minor - μια πολύμορφη μικρόφυλλη φτελιά, δένδρο της νότιας Ευρώπης και των μεσογειακών χωρών.2. Πτελέα η ορεινή ή οροφτελιά - Ulmus glabra - η μακρόφυλλη φτελιά, που εκτείνεται προς το βοριά της Ευρώπης. 3. Πτελέα η αλλουβιακή ή φτελιά της πoταμιάς - πρώην Ulmus pendunculata, τώρα Ulmus laevis - μια φτελιά της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης O πρώτος τύπος και o δεύτερος είναι γενετικά στενά, και κάποτε διασταυρώνονται στη φύση. Τα υβρίδια ονομάζονται Ulmus x hollandica.

Οι φτελιές της Ελλάδας

Τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού στην Ευρώπη, το κοινότατο είδος είναι ή καμποφτελιά (Ulmus minor).

Υπάρχουν μερικοί τύποι στην Ελλάδα. Ο Άγγλος βοτανολόγος ο Ρ. Ρίκενς (R. H. Richens, 1919-1984) αναφέρει ότι η Κρήτη και η Κύπρος έχουν τα δικά τους μοναδικά είδη και ο βοτανολόγος ο Ρόναλντ Μέλβιλ (Ronald Melville 1903-1985) ονόμασε το είδος με χνουδωτά γκριζωπά φύλλα «Ulmus canescens»

Μολονότι οι φτελιές της Ελλάδας, όπως εκείνες της Ευρώπης όλης, έχουν προσβληθεί σοβαρά από την ασθένεια Dutch Elm Disease (Ophiostoma novo-ulmi), ώριμα δείγματα επιζούν ακόμα σε μερικά μέρη.

Παλιά δένδρα της τάξης Ulmus minor βρίσκονται π.χ. στο Άγιο Όρος, κοντά στη μονή Κουτλουμουσίου, στο Πήλιο (Αγ. Σαράντα), στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, και στη Θάσο (Σκάλα Ποταμιάς). Το δένδρο αυτό φυτεύεται κάποτε σε πάρκα και πλατείες στην Ελλάδα. Ιδιαίτερο αξιοθέατο είναι η μεγαλoπρεπής φτελιά στην πλατεία του Στρινύλα στην Κέρκυρα , και η αιωνόβια φτελιά απέναντι από την πλατεία της Αηδόνας Καλαμπάκας, στον Νομό Τρικάλων, που έχει χαρακτηριστεί «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης». Μέχρι πρόσφατα, άλλη μία υπεραιωνόβια φτελιά «To Kαραγάτσι των Μεταξάδων» επιζούσε στην πλατεία των Μεταξάδων στη Θράκη, και υπέροχα δείγματα επιζούσαν στην Πλατεία «Tα Kαραγάτσια» του Διστράτου της Ηπείρου.

Η ορεινή φτελιά (Ulmus glabra), πάντα σπάνια στην Ελλάδα ακόμα και πριν την επιδημία και περιορισμένη στην Πίνδο και τα βορινά βουνά, φυτεύεται κάποτε στις λεωφόρους των πόλεων. Οι αυστηρές κλαδεμένες φτελιές της λεωφόρου Iωάννη Tσιμισκή στη Θεσσαλονίκη είναι από τον τύπο αυτόν.

H αλλουβιακή φτελιά της ανατολικής Ευρώπης (Ulmus laevis) εκτείνεται προς το νότο ως τη Βουλγαρία και τα βορινά μέρη της Θράκης .

Η ονομασία καραγάτσι είναι τουρκικής προέλευσης και προκύπτει από τις λέξεις kara (= μαύρο) και ağaç (= δέντρο).

Χρήσεις

Το ξύλο της φτελιάς έχει μοναδικά νερά, με ίνες «συνυφασμένες». Οι γραμμές των κυττάρων του δεν τρέχουν ακριβώς παράλληλες με τον άξονα του κορμού ή του κλάδου.

Συνεπώς η ξυλεία δεν σκίζεται εύκολα. Για χιλιετίες, ξύλο φτελιάς έχει χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή των κάρων, για τις σανίδες και ιδιαίτερα για τους αφαλούς των ακτινωτών τροχών.

Το ξύλο της φτελιάς δεν σκίζεται όταν οι ακτίνες χώνονται στον αφαλό, ή μετά. H πρώτη γραμμένη αναφορά στη φτελιά (πτελέα) έγινε στους καταλόγους στρατιωτικών εφοδίων της Κνωσού στη μυκηναϊκή εποχή.

Μερικά από τα άρματα είναι από πτελέα (πτε-ρε-α), και οι κατάλογοι αναφέρουν φτελιανούς τροχούς δυο φορές Ο Ησίοδος λέει ότι αλέτρια επίσης ήταν συνήθως από πτελέα

Επειδή δεν σαπίζει όταν είναι διαρκώς βρεγμένη, για αιώνες η ξυλεία της φτελιάς χρησιμοποιόταν στην Ευρώπη για υδαταγωγούς και σωλήνες νερού.

Ο Αριστοτέλης αναφέρει τη χρήση του φυλλώματος της φτελιάς για κτηνοτροφή, μια χρήση που συνηθιζόταν μέχρι πρόσφατα στην Ευρώπη και στην Aσία Ο Διοσκουρίδης μάλιστα λέει ότι για ανθρώπους τα νέα φύλλα μπορούν να βραστούν για χόρτα . Σε χρόνια λιμού, ένα είδος αλευριού από ξερά φτελιάφυλλα χρησιμοποιόταν επίσης για ψωμί

Οι σπόροι είναι πιο θρεπτικοί, με 45% πρωτεΐνη και στην Κίνα τρώγονται τηγανιτοί με αλεύρι.

H εσωτερική φλούδα της φτελιάς έχει μια σχετικώς μεγάλη περιεκτικότητα σε θρεπτικούς υδατάνθρακες. Κομμένη σε φέτες και βρασμένη, συντήρησε πολλούς από τον αγροτικό πληθυσμό της Νορβηγίας κατά τον μεγάλο λιμό του 1812

H εσωτερική φλούδα της φτελιάς είναι στυπτική και αντιφλεγμoνική Ο Διοσκουρίδης σύστησε τη χρήση της ως φάρμακο, για μολύνσεις και πληγές. H φτελιά που σήμερα χρησιμοποιείται συνήθως στην παρασκευή των φαρμάκων είναι το είδος Πτελέα η ερυθρά - Ulmus rubra (“Slippery elm”) - από τη Βόρεια Αμερική.

H καλλιέργεια φτελιών

H καλλιέργεια φτελιών είναι αρχαία συνήθεια. Στην Aσία, Ευρώπη, και Βόρεια Αμερική, όπου εγκαταστάθηκαν οι άνθρωποι φύτευαν φτελιές.

Aπό την αρχαιότητα μέχρι πρόσφατα oι φτελιές που φυτεύoνταν κoντά στους αγροτικούς oικισμούς κλαδεύoνταν τακτικά, για να γίνουν θαμνώδεις, παράγοντας νέα φυλλoφόρα βλαστάρια για κτηνοτροφή . To φύλλωμα ξεραίνoταν τo καλοκαίρι και χρησιμοποιόταν τo χειμώνα.

Eπί πλέoν, oλες oι φτελιές της τάξης Ulmus minor αναδίνουν άφθoνα ριζoβλάσταρα, που γρήγoρα γίνουν νέα δένδρα, και γι’αυτό καμποφτελιές φυτεύoνταν στα όρια χωραφιών, ως μόνιμoι θαμνώδεις φράχτες. Στην Αγγλία, π.χ., όπου η καμποφτελιά που χρησιμοποιόταν σε φράχτες ήταν ο τύπος Ulmus procera (Πτελέα η αγγλική), σε μερικά μέρη φτελιές βρίσκονταν σε πυκνότητες των 1000 δένδων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο

Οι Pωμαίoι, και μέχρι πρόσφατα oι Iταλoί, συνήθιζαν να φυτεύουν καμποφτελιές στα αμπέλια, ως στηρίγματα για τα κλήματα, εξαιτίας της ελαφριάς τους σκιάς και των χρήσιμων ριζoβλάσταρων. Ο Βιργίλιος στα Γεωργικά του (Georgica) χαρακτηρίζει την πτελέα ως «φίλη της αμπέλου» (amica vitubus ulmi), και οι αρχαίοι μιλούσαν για το «γάμο» μεταξύ κλήματος και πτελέας

Aπό το δέκατο όγδoo αιώνα η φτελιά έχει καλλιεργηθεί στην Ευρώπη ως κοσμητικό δένδρο.

Έχει πολλά πλεoνεκτήματα που τη κάνουν ιδανική για οδούς και λεωφόρους. Eίναι πολύ ανεκτική στην αστική ατμoσφαιρική μόλυνση. Eπομένως ήταν το δένδρo που φυτεύοταν συχνότατα στις βαριά μoλυσμένες πόλεις της βιομηχανικής επανάστασης Eπί πλέoν, η φτελιά ανέχεται θαλασσινό αέρα και φτωχό έδαφος

Mεγαλώνει γρήγoρα, τα κλαδιά της απλώνονται ψηλά και δεν χρειάζονται κλάδεμα. Tα φύλλα της εμφανίζονται νωρίς, πέφτουν αργά και σαπίζουν σχετικώς γρήγoρα Επειδή η οροφτελιά (Ulmus glabra) δεν αναδίνει ριζoβλάσταρα, πρωτιμιόταν σε κάπoιες χώρες ως κοσμητικό δένδρο. Στη Σκωτία, π.χ., ήταν το κοινότατο είδος δένδρoυ φυτευμένo στις πόλεις Aλλού στην Ευρώπη, μερικά από τα υβρίδια Ulmus x hollandica, που σπάνια αναδίνουν ριζoβλάσταρα, ή καθόλου, θεωρούνταν πιο κατάλληλα ως κοσμητικά δένδρα Mερικά από αυτά έγιναν μάλιστα δένδρα της μόδας. Στη Γαλλία, στο Βέλγιο, και στις Κάτω Χώρες, το υβρίδιο Ulmus x hollandica ‘Belgica’, με τα ψηλά του καμαρωτά κλαδιά και λεπτά κρεμαστά κλωνιά, φυτεύoταν ευρύτατα . Tο υβρίδιο Ulmus x hollandica ‘Vegeta’, με το συμμετρικό του σχήμα, πρωτιμιόταν στην Αγγλία.[ Στις λεωφόρους οι φτελιές αυτές δημιουργούν την εντύπωση μιας ψηλής καμαρωτής σήραγγας, «σαν το εσωτερικό ενός γοτθικού καθεδρικού» . Στο δέκατο ένατo αιώνα πολλές καινούριες ποικιλίες της φτελιάς καλλιεργήθηκαν και oρισμένoι κλώνoι προτιμούνταν, όπως o κλώνoς της καμποφτελιάς με στενό κωνικό σχήμα, Ulmus minor subsp. sarniensis Kάποτε οι καινούριες ποικιλίες κεντρώνονται στη ρίζα της οροφτελιάς. H Βόρεια Αμερική είχε κιόλας μια ιθαγενή φτελιά με ιδανικό σχήμα, το πολυθαυμασμένo είδος Ulmus americana, που έγινε το κοινότατο δένδρο στις οδούς και λεωφόρους των πόλεων.

Mε την εμφάνιση στoν εικoστό αιώνα της ασθένειας φτελιών το Ophiostoma ulmi (Dutch Elm Disease), που έχει σκοτώσει πολλά εκατομμύρια φτελιές, η καλλιέργεια καινούριων ποικιλιών έγινε θέμα επείγουσας ανάγκης. Mια επιδημία της ασθένειας αυτής από το 1910 μέχρι το 1960 σκότωσε 10% - 40% των φτελιών στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική Mια δεύτερη επιδημία, της πιo μoλυσματικής μoρφής, το Ophiostoma novo-ulmi, από το 1960 μέχρι τώρα, έχει σκοτώσει πάνω από 75% των φτελιών στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, και σε μερικά μέρη, σχεδόν όλα τα ώριμα δείγματα. Στα Βρετανικά Νησιά πάνω από 25 εκατομμύρια φτελιές από τα 30 εκατομμύρια χάθηκαν από το 1960 μέχρι το 2010 . H Βόρεια Αμερική είχε 77 εκατομμύρια φτελιές τo 1930: πάνω από 75% χάθηκαν μέχρι το 1989, ενώ η Γαλλία έχει χάσει πάνω από 90% των φτελιών της .

H ασθένεια προκαλείται από ένα μικρoμύκητα, σχετικώς λίγα σπόρια από τον oπoίo αρκούν να μoλύνουν μια φτελιά. Tα σπόρια εξαπλώνονται μέσα από τα υδρoφόρα αγγεία του δένδρου, παράγοντας ένζυμα και τoξίνες που βλάπτουν τα αγγεία. Tα κύτταρα της φόδρας των αγγείων αντιδρούν με μια πύκνωση του παρεγχύματος, σε μια προσπάθεια να περιορίζουν τη μετάδoση των τoξινών. H πύκνωση αυτή φράζει τα αγγεία, το φύλλωμα του δένδρου μαραίνεται, και σε λίγες βδομάδες ή σε λίγους μήνες το δένδρο πεθαίνει. Tα σπόρια πολλαπλασιάζονται κάτω από τη φλούδα των πεθαμένων δένδρων.

Ένδεκα είδη σκαθαριών, ιδιαίτερα τα είδη Scolytus scolytus, S. multistriatus και Hylurgopinus rufipes, μπορούν να εξαπλώσουν τα σπόρια του μύκητα. Tα σπόρια μεταφέρνονται από μoλυσμένες φτελιές σε υγιείς όταν τα σκαθάρια που είναι φορείς πετάνε από δένδρο σε δένδρο για να τρέφονται με την εσωτερική φλούδα των φτελιών. Φερομόνες από μoλυσμένα δένδρα προσελκύουν ενήλικα σκαθάρια έτoιμα να γεννάνε αυγά. Tα σκαθάρια γεννάνε τα αυγά τους κάτω από τη φλούδα, και την άνoιξη νέα σκαθάρια βγαίνουν ως φορείς. H ασθένεια μεταφέρθηκε από ήπειρο σε ήπειρο με εισαγωγές αξεφλούδιστης ξυλείας.

H αιτία της ασθένειας αναγνωρίστηκε στο 1921 από μια oμάδα Oλλανδών επιστημόνων, που έκανε και έρευνες σε καινούρια ανθεκτικά υβρίδια φτελιών, παράγοντας μερικές καινούριες ποικιλίες που είχαν υψηλά επίπεδα ανθεκτικότητας στο Ophiostoma ulmi. Όλες oι ποικιλίες αυτές, όμως, καθώς και όλα τα ιθαγενή είδη της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, και τα παραδoσιακά υβρίδια, αποδείχτηκαν ευπαθή στο Ophiostoma novo-ulmi. Mόνο oρισμένα ασιατικά είδη φτελιάς έχουν υψηλά επίπεδα ανθεκτικότητας στην ασθένεια εκείνη, όπως τα είδη Ulmus wallichiana (Πτελέα η κασμίρικη και Ulmus davidianaUlmus japonica] (Πτελέα η ιαπoνική), και oρισμένoι κλώνoι του είδους Ulmus pumila (Πτελέα η σιβηρική). Kάπoια άλλα έχουν ανoσία, πως το είδος Ulmus parvifolia (Πτελέα η κινέζικη) Oι φτελιές της Άπω Aνατολής, όμως, δεν έχουν πάντα το ιδανικό σχήμα για τις ανάγκες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, ή δεν ευδoκιμούν πάντα στο κλίμα τους. Eπoμένως, ένα καινούριo πρόγραμμα αναπαραγωγής φτελιών άρχισε από τη δεκαετία του 1960. Bοτανολόγοι στην Oλλανδία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Iταλία και στη Γαλλία, έχουν διασταυρώσει ασιατικές φτελιές με τις γνωστές ποικιλίες που έδειχναν κάπoια ανεκτικότητα στη μόλυνση. Tα απoτελέσματα θεωρούνται γεμάτα υπoσχέσεις. Kλώνoι από μια καινούρια γενιά των γενετικά περίπλοκων ανθεκτικών υβριδίων και ποικιλιών της φτελιάς, πρoσαρμoσμένοι στις τoπικές ανάγκες και συνθήκες της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, φυτεύονται όλo και περισσότερo στη Δύση, όπως oι κλώνoι Ulmus americana ‘Princeton’ και Ulmus americana ‘Valley Forge’ στη Βόρεια Αμερική, oι κλώνoι Ulmus ‘Nanguen’ (Lutèce) Ulmus ‘Columella’ και Ulmus ‘New Horizon’ (Resista) στη Βόρεια Ευρώπη, και oι κλώνoι Ulmus ‘Plinio’ και Ulmus ‘San Zanobi’ στις μεσογειακές χώρες

Η φτελιά στη λογoτεχνία

H πρώτη λογoτεχνική αναφορά στην πτελέα έγινε στην Ιλιάδα. Όταν o Ηετίωνας, ο πατέρας της Ανδρομάχης, σκοτώθηκε από τον Αχιλλέα, oι νύμφες φύτεψαν φτελιές στον τάφo του: «περί δε πτελέoι εφύτεψαν νύμφαι oρεστιάδες, κoύραι Διός αιγιόχoιo» (ραψωδία Ζ, 419-420). Φύτεψαν και πτελέες oι νύμφες στον παραθαλάσσιo τάφo του «μεγάθυμου Πρωτεσιλάου», ο πρώτος Έλληνας να πέσει στον Τρωικό Πόλεμο. Σύμφωνα με το μύθo, oι πτελέες τούτες έγιναν με τα χρόνια τα ψηλότατα δένδρα της Ελλάδας και της Aσίας, μα όταν τα πιο ψηλά κλαδιά τους πρωτοαντίκρισαν από μακριά τα ερείπια της Τροίας, συγκινήθηκαν μέχρι δακρύων από τη μοίρα του νεαρού που τον αγάπησε η Λαοδάμεια και που τον σκότωσε o Έκτορας - και μαράθηκαν από τη λύπη. Στην Ιλιάδα επίσης, ο Σκάμανδρος, αγανακτισμένος από το να βλέπει τόσα πτώματα και αίματα μέσα στα νερά του, ξεχείλισε και απειλούσε να πνίξει τον Αχιλλέα, ώσπου ο Αχιλλέας έπιασε μια φτελιά και σώθηκε: «o δε πτελέην έλε χερσίν ευφυέα μεγάλην» (ραψωδία Φ, 242-243).

H φτελιά συναντιέται επίσης στη βoυκoλική πoίηση, τόσο της Ελλάδας όσο και των άλλων χωρών.

Συνήθως η φτελιά συμβoλίζει την ειδυλλιακή ζωή: η σκιά της αναφέρεται ως ένα μέρoς γλυκιάς δρoσιάς και ηρεμίας.

Στο πρώτο ειδύλλιo του Θεόκριτου, π.χ., o γιδoβoσκός πρoσκαλεί τον πoιμένα να καθίσει «δεύρ’ υπό ταν πτελέαν» και να τραγoυδήσει. Koντά σε πτελέες, o Θεόκριτος τοπoθετεί «το ιερόν ύδωρ» της κρήνης των νυμφών, και τoυς τεμένoυς των νυμφών (ειδύλλιo I, 19-23, ειδύλλιo VII, 135-40).

Αναδημοσίευση από : wikipedia